''Ben bu oyunda varım!''

Spor Toto Süper Lig'in 23. haftasında Beşiktaş'ımız, Fenerbahçe'yi 3-1 mağlup ederek şampiyonluk yolunda zorlu bir geçidi kayıpsız atlattı.
Beşiktaş maça: Fabri; Gökhan Gönül, Vida, Tosic, Adriano; Medel, Atiba, Tolgay; Quaresma, Babel ve Love on biriyle sahaya çıktı. Maç öncesinde yaptığım analizde Vida'nın yerine Medel'i, Medel'den kalan boşluğa Oğuzhan'ı yazmıştım ama Oğuzhan'ın son saatte rahatsızlığından dolayı kadrodan çıkartılması bu öngörüyü bozdu. Fenerbahçe sahaya; Kameni; Isla, Neto, Neustadter, İsmail; Dirar, Josef, Mehmet Topal, Aatıf; Guiliano ve Fernandao on biriyle sahaya çıktı. Maç öncesinde Fenerbahçe kadrosunda verdiğim tek fire ise kaleci Volkan Demirel'di. Maçta ne tip aksiyonlar olduğunu yazmaya başlayalım.

(Bu yazıyı okumadan önce, maç öncesi analizini okumanızı tavsiye ederim.)

Maç öncesi yazımda da belirttiğim gibi Fenerbahçe'nin 2. bölgede kalabalık olacağından bahsetmiştim. İlk 25-30 dakika ben sahada gördüklerimden şok oldum. Golü erken bulmuş ve Beşiktaş'ın her şeyi olan orta alandaki verimliliği en aza indirmiş bir Fenerbahçe vardı. Bir çözüm planı yapılmasını düşünürken ''sezon başından bu yana saygı duyduğum'' Şenol Güneş duruma el koydu. Bence maçın kopma noktası burasıydı. Orta alandaki baskıya Babel'i, Love'un yanına atarak çözüm bulan Şenol Güneş; Fenerbahçe'nin savunma ve orta alanındaki kalabalıklığına ekstra oyuncu sokarak onların sistemlerine el koydu. Maç öncesi yazımın son paragrafında Beşiktaş analiz ekibi için Fenerbahçe'nin, Başakşehir ile oynadığı maçı dikkatlice izlemelerini tavsiye etmiştim. Çünkü çözüm oradaydı. Şenol Güneş bu çözümü Babel'i, Love'un yanına koyarak; Josef ve Mehmet Topal'ın sahadaki varlıklarını sıfıra indirmeyi başarmıştı. Ön alan baskısında bu ikilinin önemi Fenerbahçe adına epey fazlaydı zira.

(Beşiktaş ağırlıklı saha dizilimi.)

Maçın kopma anı yukarıda da yazdığım gibiydi aslında. Sahaya dizilişimiz bunun ne kadar doğru olduğunu anlatıyor. Medel'in, savunmada yerden top çıkartması Vida ve Tosic'e göre daha iyi olduğu için Medel'in oraya gelmesi ilk hamleydi. Stoper ikilisinde oluşan fazlalıktan dolayı Tosic'in sol bek oynaması gerekiyordu ve Adriano'nun ileride ayağında iyi top tutup, sakin kalması bizim savunmada da sakin kalmamızı sağlıyordu. Orta alanda Tolgay'ın iki yönlü bir orta saha gibi oynaması hem Atiba'nın yükünü azalttı hem oyunu ileriye taşımamızı sağladı. Bugün 90 dakika boyunca sahanın en iyi ikinci ismiydi. Görüntüyü biraz daha analiz edecek olursam normalden daha farklı bir Quaresma vardı. Genelde kendini çizgiye hapseden ve bundan dolayı Gökhan Gönül'ün de ileriye çıkmasını engelleyen Quaresma'nın saha içinde ağırlıkla durduğu yeri hepimiz net bir şekilde görüyoruzdur umarım. Onun ilerideki iştahı, presi ve çalışkanlığı attığı 2 golün de habercisiydi belki de.

(Fenerbahçe ağırlıklı saha dizilimi)

Maça bence gayet iyi başlayan Fenerbahçe takımının en büyük dezavantajı golü erken bulmasıydı belki de. Oynadığı oyunu 70-80 dakikaya yayabilseydi Fenerbahçe takımı o dakikalardan sonra atılacak bir gol maçın kazanılmasında etken olabilirdi. Aykut Kocaman golü bulduktan sonra takımı anlamsız bir şekilde geriye çekti. Kaleden oldukça uzak oynayan Fernandao, ve kendi kalesine epey yakın oynayan savunma dörtlüsü bu maçın kaybedilmesindeki en büyük sebepti bana göre. 25 dakikalık oyunla derbi kazanılamayacağının, saha farketmeksizin hiçbir şekilde 1-0'lık skora yatılamayacağının dersini verdi bize Aykut Kocaman.

Bugün 607 pas yapan Beşiktaş'ımız, yavaş yavaş özüne döndü. Tosic-Vida ikilisinin yan yana oynadığı 25 dakikalık bölümde 32 tane uzun top atmışız. Topu yere indirip, telaş yapmadan oynadığımızda karşımızda hiçbir takımın duramayacağını anlamış olduk. Rakip sahaya oyunu yıkan, basketbol tabiriyle ribauntları yani ikinci topları alarak baskının devamını sağlayan Beşiktaş'ımız, yazının başlığında olduğu gibi ''Ben bu oyunda varım!'' dedi.

Medel, Adriano, Tolgay Arslan ve Quaresma bu seviyenin üstünde olduklarını ve isterlerse bu takımı bu ligde şampiyon yapacaklarını herkese gösterdi. Zorlu süreçte gücümüze güç katan bir galibiyetti. Bu maçın anlam kazanabilmesi için haftaya deplasmanda Trabzonspor'u yenmemiz gerektiğini unutmayalım. Şampiyonluk yarışında zorlu bir virajı atlatsak da hemen havaya girmeyeceğimizi naçizane tavsiye olarak belirtmek isterim.

                                 Mayıs'lar bizimdi, yine bizim olacak!